Haindava Thiruvalam | ஹைந்தவ திருவலம் | ஸ்ரீ லலிதா புஜங்கம்!

ஸ்ரீ சக்ர ராஜ ஸிம்ஹாஸனேஸ்வரி துணை

|| ஓம் ஹ்ரீம் லலிதாம்பிகாயை நம: ||

Srilalitha

|| க ஏ ஈ ல ஹ்ரீம்; ஹ ஸ க ஹ ல ஹ்ரீம்; ஸ க ல ஹ்ரீம் ||

जपो जल्पः शिल्पं सकलमपि मुद्राविचरना गतिः प्रादक्षिण्यक्रमणं अशनाद्याहुति विधिः |
प्रणामः संवेशः सुखमखिलमात्मार्पण दृशा सपर्या पर्यायसत्व भवतु यन्मे विलसितं ||

* * *

வலைப்பூ அன்பர்களுக்கு,

”ஸ்ரீ லலிதா புஜங்கம்!”

(சில பாக்கள் மட்டும் தமிழ்-ஸம்ஸ்க்ருத மணிப்ரவாளத்தில்)

ஸ்ரீ மஹாகணபதி த்யானம்:

1. ஓம்
கதைமாதுளைஇக் குகோதண்டசூலம்
கதிர்க்காவிசெந்தா மரைப்பாசகும்பம்
அதிர்ச்சக்கரங்கொம் பணங்கும்தரிக்கும்
மதங்கானனன்நம் பழங்கண்தகர்க்க!

(இக்குகோதண்டம் – கரும்புவில்; காவி – நீலோற்பலம்; அணங்கு – வல்லபை; மதங்க ஆனனன் – வேழமுகத்தோன்; பழங்கண் – இன்னல்)

கதாயுதம், மாதுளம்பழம், கரும்புவில், சூலம், நெற்கதிர், நீலோற்பலம், தாமரைமலர், பாசம், ரத்னகலசம், நடுக்கம் தரும் சக்கராயுதம், தனது ஒரு தந்தம் முதலானவைகளைத் தன் பத்துக்கைகளிலும், துதிக்கையிலும் தரித்து, வல்லபையெனும் ஸித்திலக்ஷ்மியை ஆலிங்கனம் செய்தவராகவுள்ள யானைமுகத்தோடுகூடிய ஸ்ரீமஹாகணபதியானவர் நம்முடைய துன்பங்களனைத்தையும் நொறுக்கியுடைப்பாராக.

ஸ்ரீ பாலா த்யானம்

2. இராகவொளிபானுச் சொரூபைமணியேடும்
வராபயமுமேந்திச் சரோருகமமர்ந்தாள்
கராளமெனதுள்ளம் நிராமயமதாக்கிப்
பராபரையிளம்பா லையாமமலைகாக்க!

(இராக- சிவந்த; பானு- சூரியன்; சொரூபை- ஸ்வரூபத்தோடு கூடியவள்: மணி- அக்கமணி, ஜபமாலை; ஏடு- புத்தகம்; சரோருகம்- தாமரைமலர்; கராளம்- தீமையாலிருண்டது; பராபரை- இறைவி; அமலை- தூயவள்)

உதிக்கின்ற சூரியனின் சிவந்த ஒளிவீசும் ஸ்வரூபத்தோடு கூடியவளும், ஜபமாலை, புத்தகம், வர, அபய முத்திரைகளைத் தரித்தவளும், தாமரைமலரில் அமர்ந்தவளும் அமலையும், இளம்பெண்ணுமான பாலை எனும் இறைவி இருண்ட எனது மனதைக் கேடற்றதாக்கிக் காப்பாளாக.

ப்ரகாச-விமர்ச தத்துவம்:

3. பராகண்டவெளியில் நிஜானந்தபூர்ண
ஸ்வரூபானுபோதத் திலாழும்சிவத்தின்
பராஸச்சிதானந் தமாகும்ஸ்வபாவப்
பராசக்தியாம்முப் புரைதாள்பணிந்தேன்

தேசகாலங்களின் வரையறைக்குட்படாத அகண்டமான சூன்யாகாசத்தில் தன்னுடைய இயற்கைத் தன்மையான பரிபூரண ஆனந்த நிலையில் அபரோக்ஷ¡னுபூதியாகின்ற ஸ்வஸ்வரூப ஐக்கியத்தில் திகழ்கின்ற சிவனுடைய இயற்கையாகவே பொருந்தியுள்ள உத்தமமான ஸத், சித், ஆனந்தம் என்கின்ற மூன்று தன்மைகளான (முப்புரங்களான) ஆத்மசக்தியின் (முப்புரை எனும் ஸ்ரீமஹாத்ரிபுரசுந்தரியின்) அடிபணிந்தவனானேன்.

[தோற்றமும் முடிவும் இல்லாததும், எங்கும் நிறைவுற்றதும், அதி சூக்ஷ்மமானதும், ஸதா ஆனந்தரூபமானதும், உபாதிகளற்றதும், மாற்றமடையாததும், அனைத்தின் காரணமும் ஸாக்ஷியுமான ப்ரஹ்மமே சிவம் என்பது. அந்தப் ப்ரஹ்மத்தின் இயற்கைத் தன்மை அபரோக்ஷ¡னுபூதி என்று வேதாந்த சாஸ்த்திரங்களில் வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அபரோக்ஷானுபூதி என்பது யாதெனின் த்ரிபுடி எனும் தோஷம் அற்றிருக்கும் நிலையேயாம்.

அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு என்ற மூன்றுமே த்ரிபுடி என்று சொல்லப்படுவது. அறிபவனான ஆத்மாவுக்கு, ஐந்து இந்த்ரியங்களாலும், மனதாலும், புத்தியாலும் அறியப்படுவதே நாமங்களும், உருவங்களும் நிறைந்த இந்த ப்ரபஞ்சம். இவ்வாறு அறியும் தன்மையின் உதவியோடு பஞ்சேந்த்ரியங்கள், மனது, புத்தி வாயிலாக இலக்காகவுள்ள உலகை அறிவதை “பரோக்ஷானுபூதி” என்பர். த்ரிபுடி என்கின்ற ‘அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு’ என்ற மூன்றும் ஜீவாத்மாவின் உலக அனுபவத்துக்கு இன்றியமையாதது. ஆனால் யாதொன்றையும் சார்ந்திராமல், எந்தவிதமான ப்ரயத்னமும் இல்லாமல் ஸ்வயம்ப்ரகாசச் சித்ஸ்வரூபமாய் விளங்கிக்கொண்டு அனைத்து ஸ்தூல, சூக்ஷ்மப் ப்ரபஞ்சங்களையும் ப்ரகாசிப்பிக்கின்ற பரப்ரஹ்மத்தின் இயற்கையான தன்மையனது “அபரோக்ஷானுபூதி” என்பதாகும். அந்தநிலையில், “த்ரிபுடி” என்கின்ற தோஷம் (ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்தை ஜீவாத்மாவின் நிலையிலாக்குகின்ற அந்த ‘அறிபவன், அறியப்படுவது, அறிவு’ என்ற மூன்றும்) கிடையாது. இருப்பினும் அந்த அகண்டஸச்சிதானந்த ஸ்வரூபமான ப்ரஹ்மத்திற்கு லக்ஷணமாக – அதாவது அடையாளங்களாக – ஸத்யம், ஞானம், ஆனந்தம் அல்லது ஸத், சித், ஆனந்தம் என்ற மூன்று தன்மைகள் இயற்கையாகவே உள்ளன. ப்ரஹ்மத்தின் ஸ்வ்பாவ, ஸ்வரூப லக்ஷணமான ஸத், சித், ஆனந்தமாகின்ற அந்த ஆத்மசக்தி தான் சுத்தாத்வைத அதிஷ்டிதமான ஸ்ரீவித்யா மார்க்கத்தின் பரதேவதையான ஸ்ரீ மஹாத்ரிபுரசுந்தரி.]

4. பரப்ரஹ்மமாகும் ப்ரகாசஸ்வரூபன்
பரிச்சேதமில்லாப் பராபரசிவத்தில்
அருக்கச்சுடர்போல் உடுக்கோன்கதிர்போல்
ஸ்புரிக்கும்விமர்சப் பரைதாள்பணிந்தேன்.

(அருக்கன் – சூரியன்; உடுக்கோன் – நட்சத்திரங்களின் அதிபதியான சந்திரன்; ஸ்புரித்தல் – ஒளிர்தல்)

பரப்ரஹ்மமாகின்ற பரிச்சேதமற்ற ஸ்வயம்ப்ரகாச ரூபமான மேன்மையான சிவத்தில் சூரிய ஒளிபோன்றும், சந்திரகிரணம் போன்றும் ஒளிர்கின்ற விமர்சரூப சக்தியின் அடிபணிந்தவனானேன்.

[தேசகாலங்களால் சேதிக்கப்படாத ஆத்மஜோதிஸ்வரூபமான நிர்விசேஷ ப்ரஹ்மத்தில் சூரியனுக்கு அதன் ஒளி போலவும், சந்திரனுக்கு அதன் கிரணம் போலவும் அபின்னமாகவுள்ள இந்த சத், சித், ஆனந்தம் என்கின்ற சக்தியையே உபநிஷத்துக்களும் -‘ஸத்யம் ஞானமனந்தம் ப்ரஹ்மா’; ‘ஆனந்தோ ப்ரஹ்ம’ என்ற வாக்யங்களால் சுட்டிக்காட்டியிருக்கின்றன. சின்மயீ, பரமானந்தா, ஸத்யானந்தஸ்வரூபிணீ என்று போற்றப்படுகின்ற ப்ரஹ்மத்தினின்றும் மாறுபட்டதல்லாத சித்சக்தியே அது.

இந்த ப்ரஹ்மமும், அதினின்று வேறுபடாத சித்சக்தியும், தந்த்ர சாஸ்த்ரங்களில் ‘ப்ரகாச-விமர்ச ஸாமரஸ்ய’மாக அல்லது நிஷ்களபரசிவம்-விமர்சரூப பராசக்தி – இவர்களின் ஒன்றிணைந்த ஐக்யபாவமாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றனர்.

ஸமரஸ பரானந்தமாகின்ற சுத்த தத்துவ நிலையில் லயித்திருக்கும் சிவ-சக்திகட்கு யார் முதல்வர், யார் சார்புற்றவர் என்கின்ற ‘சேஷசேஷீ’’ நிலை அறவே கிடையாது. சிவனுடைய நிலை சக்தியிலும், சக்தியின் நிலை சிவனிலும் எங்ஙனம் சேர்ந்து கலந்திருக்கின்றது என்பது சாதாரண புத்தியால் அறியமுடியாதது. பேரானந்த நிலையான பரானந்தரூபம் என்ற ஏகரஸத்தால் ஒருநிலைப்பட்டு இரண்டறக்கலந்து விளங்குவதே ப்ரகாச-விமர்ச ஸாமரஸ்யத்தின் தன்மையாகும்.]

5. மஹாயோகிநித்யன் மஹாசித்ஸ்வரூபன்
மஹேசன்தனைமா யையின்நேர்வருத்தி
அஹம்போதமீந்திப் பவம்தோற்றுவிக்கும்
மஹீயப்பராஹந் தையுன்தாள்பணிந்தேன்.

(அஹம்போதம் ஈந்து – நான் என்ற உணர்வையளித்து; மஹீய – மகத்தான)

ஸ்வஸ்வரூப ஆத்ம விச்ராந்தியாகும் மஹாயோகத்தில் ஈடுபட்டுள்ள ஆதியந்தமில்லா சின்மாத்திர வடிவினனாகும் பரமேச்வரனை மாயைக்கு அபிமுகமாக்கி ‘யானே அனைத்தும்’ என்ற கூடஸ்த ஞானத்தை ஏற்படுத்திப் ப்ரபஞ்ச உற்பத்தியைச் செய்விக்கின்ற மகத்தான ‘பராஹந்தா’ ஸ்வரூபிணியான உனது அடிபணிந்தவனானேன்.

[நிஷ்களபரசிவத்தில் இயற்கையான ஸ்புரணம் அல்லது உணர்வாக அந்தர்லீனமாகியிருப்பதே ஸத், சித், ஆனந்த ஸ்வரூபமான விமர்ச சக்தியாம். இந்த சித்சக்தியின் ஆதிக்கத்தால் “தோற்றமடைந்த இந்த ப்ரபஞ்சம் முழுமையும் யானே; எனது ஸ்வரூபம்தான் இவ்வனைத்தும், விகாரமற்ற பரமாத்மனே யான். என்னிலிருந்து வேறுபட்டதாக யாதொரு பொருளுமில்லை” என்னும் ஒரு அகண்டஞானம் சிவத்தில் ஸ்புரிக்கின்றது. ஆக, ஸ்வயம்ப்ரகாசமான சிவத்துக்கு, ‘அஹம்’ – ‘நான்’ என்ற உணர்வை, ‘அஹம்’தையை உணர்த்துகின்ற ஞானமே விமர்சமாகும். இதுவே பராஹந்தை எனப்படுவது. இந்த பராஹந்தையே பராசக்தியாம். (ஸ்ரீ லலிதா ஸஹஸ்ரநாமத்தில் வரும் “மத்தா” என்ற 576-ம் நாமத்தின் பொருளும் இதுவே).

ஸ்வயம்ப்ரகாசமாகின்ற சிவஸ்வரூபம்தான் “அஹம்” என்று சொல்லப்படுவது. இதனுடைய பராமர்சம் அல்லது விசாரம்- அதாவது self examination- தான் விமர்சம் என்பது. “யார் நான்? எது என்னுடைய உருவம்? அது எப்படிப்பட்டது?” என்று தெரிந்துகொள்வதற்கு எங்ஙனம் ஒரு கண்ணாடி உதவுகிறதோ, அதேபோல ‘அஹம்’ பத லக்ஷ்யார்த்தரூபத்திலுள்ள ப்ரஹ்மாபின்ன கூடஸ்த்த ஞானம் ஸித்திப்பதற்கு நிர்மலமான கண்ணாடி போன்று இருப்பதே விமர்சரூப சித்சக்தியாகும். ‘சிவஞானப்ரதாயினீ’ என ஸ்ரீ லலிதா ஸஹஸ்ரநாமமும் கூறுவது சிவத்துக்கே கூடஸ்த ஞானத்தை அளிக்கின்ற இந்த சித்சக்தியைத்தான்:

“அசைவினால் காற்று அறியப்படுகின்றது. அக்னி வெப்பத்தால் அறியப்படுகின்றது. அதுபோல சின்மாத்ரமும், அப்பழுக்கற்றதும், சாந்தரூபமுமான சிவம் என்று யாதொன்று சொல்லப்படுகின்றதோ, அச்சிவமானது அதனுடைய ஸ்பந்தரூபமான (அசைவின் வடிவான) சக்தியால் மட்டுமே அறியப்படுகின்றது, மற்றெவ்விதமாகவும் அல்ல” – என ஞானவாஸிஷ்டம் கூறுகின்றது.

ஆனால் இந்த விமர்சரூபமானது சிவத்திலிருந்து பின்னமான ஒரு குணம் அல்ல. ப்ரகாசமாகும் சிவத்தினுடைய- ஆத்மவிச்ராந்தி அல்லது தன்னுள்ளுறைதல் எனப்படும் அகண்டஞானமே பராஹந்தையாகின்ற விமர்சம் எனப்படுவது. இதுவே சக்தி தத்துவம் எனப்படுவதும்.

இந்த அகண்ட ஞானமே ப்ரஹ்மவித்யை என்பது. சிவத்தின் ஸ்வரூபஞானமான பராஹந்தையை உண்ர்த்துவது பராசக்தியே என்பதுதான் “வித்யை” என்ற சொல்லின் உட்பொருள். த்ரிபுரா ரூபமான ஸத், சித், ஆனந்தம் என்ற மூன்றில் சித்சக்தியினிடத்தில் சிறிதளவு ஸ்பந்தம் – அசைவு உண்டாகி, அது ப்ரஹ்மத்தை தனக்கு (சித்சக்திக்கு) அபிமுகமாக்கித் தானும் ப்ரஹ்மமும் ஸமரஸப்பட்டுக் கலந்து, ஒரு வடிவமாய் விளங்குவதன்மூலம் தோன்றுவதே இந்த ஸ்வரூபஞானம். இங்ஙனம் சித்சக்தியும் ப்ரஹ்மமும், கண்ணாடியும் முகமும் போல, ஒன்றுக்கொன்று எதிர்முகமாய் உள்ள நிலையே சிவசக்தி ஸாமரஸ்யம் – அல்லது ஐக்கியம் – ஆகும். பரசிவமும், பரசிவத்திலுள்ள ஸத்சிதானந்தம் ஆகின்ற த்ரிபுரமும், சித்சக்தியான விமர்சமும் ஒருசேரவுள்ள வடிவே ஸ்ரீலலிதா மஹாத்ரிபுரசுந்தரியின் ஸ்வரூபம். இதையே ஸ்ரீ லலிதா ஸஹரநாமத்தின் முடிவிலுள்ள “ஸ்ரீசிவா, சிவசக்தியைக்யரூபிணீ லலிதாம்பிகா” – என்ற மூன்று நாமங்களும் உணர்த்துகின்றன.

“அஹம்” என்ற பதம் சுட்டிக்காட்டும் தத்துவம் ப்ரகாச விமர்சங்களுடைய ஐக்கிய ரூபமான “ஆத்மைக்யமே” தான். பராஹந்தை என்னும் ஆனந்த ஸ்வரூபமாக உள்ளதும் அதுவே.

“காணப்படுகின்ற இந்த ப்ரபஞ்சம் முழுவதும் நானே, என்னுடைய ஸ்வரூபமே இவையனைத்தும், ச்யுதியில்லாத – அதாவது தாழ்வற்ற – பரம்பொருள் நான் தான். என்னிலிருந்து பின்னமாக, வேறுபட்டதாக, எதுவுமே இல்லை” – என எந்த ஒரு அகண்டமான ஞானமுள்ளதோ, அதுவேதான் பராஹந்தை என்பது. பராஹந்தாஸ்வரூபிணீ என்று அன்னை கீர்த்திக்கபடுகிறாள்.

இறையாற்றல், செயல்திறன், சுயேச்சை, அறிவுமயம், இவையாவும் பராஹந்தையின் மறுபெயர்களாகும்.

இத்தகைய அகண்டஞானமாகும் அனுபூதி என்பது ஸ்வஸ்வரூபாவலோகனமும் அபரோக்ஷ ஞானமும் ஆகின்ற உன்னதமான அத்வைதானுபூதியேயன்றி வேறொன்றல்ல. சித்சக்தியான ஸ்ரீலலிதா த்ரிபுரசுந்தரியின் கடாக்ஷத்தால் அத்தகைய ப்ரஹ்மாத்மைக்ய ஸ்வரூபமான அத்வைதானுபூதியை, சிவசக்தி ஐக்கிய ஸ்வரூபமாகின்ற அபரோக்ஷானுபூதியை, அடைவதே ஒரு ஸ்ரீவித்யா உபாஸகனின், அல்லது உபாஸகியின், பரமோன்னத லக்ஷ்யமாகும். அவ்விதமான அத்வைதானுபூதியே சிவஸாயூஜ்யம் என்பது. “அருணாம் கருணாதரங்கிதாக்ஷீம்”- என்று தொடங்குகின்ற ஸ்ரீ லலிதா ஸஹரநாமத்தின் இரண்டாவது த்யான ச்லோகத்தின் முடிவிலுள்ள “அஹமித்யேவ விபாவயே பவாநீம்” என்பதன் சரியான பொருளும் இதுவே.]

6. விமர்சத்தனித்தர்ப் பணத்திற்ப்ரகாசம்
வமிக்குங்சுடர்மா யையாகும்சுவற்றிற்
சமைக்கும்ப்ரதிச்சா யையாகும்ஜகத்தில்
ரமிக்கும்மஹாபிந்து நின்றாள்பணிந்தேன்.

(தர்பணம் – கண்ணாடி, வமித்தல் – சொரிதல், ப்ரதிச்சாயை – பிரதிபிம்பம்)

விமர்சம் (சக்தி) என்கின்ற கண்ணாடியில் விழுகின்ற ப்ரகாச (சிவம்)த்தின் கிரணங்கள் மாயையென்கின்ற சுவற்றில் பிரதிபலிக்கும்போது தோற்றம் கொள்கின்ற பிரபஞ்சத்தில் மஹாபிந்துவென ஒன்றியிருக்கும் உனது அடிபணிந்தவனானேன்.

[சுத்தப்ரஹ்மமாகின்ற ப்ரகாசபிந்து சித்சக்தியான விமர்ச பிந்துவெனும் கண்ணாடியில் பிரதிபிம்பித்தலே சிவசக்தி ஸாமரஸ்யம் என்ற பராஹந்தாஸ்புரணமாகும். இந்த பராஹந்தாஸ்புரணத்தோடு கூடியுள்ள ப்ரஹ்மமே ப்ரபஞ்சப் படைப்பிற்குத் தயாராக இருக்கும் ஈச்வரனாவார். சுவர் என்பது ஜடமாயை. கண்ணாடியில் விழுந்த சூரியப் ப்ரதிபிம்பம் சுவற்றில் தோன்றுகின்றது. இங்ஙனம் தோன்றுவதற்குக் கண்ணாடி சூரியனுக்கெதிரே சற்றுக் கோணலாகத் திரும்ப வேண்டும். இவ்வாறுள்ள கண்ணாடியின் (விமர்சபிந்துவின்) கோணுதலே சித்சக்தியின் ஸ்பந்தம் எனக்கூறப்படுகின்றது. கண்ணாடியிலிருந்து ப்ரதிபலிக்கும் சூரியகிரணங்கள் சுவற்றில் தோன்றுவதுபோல், சித்சக்தியினின்றும் வேறுபட்டதல்லாத பரப்ரஹ்மமானது மாயையில் அநுப்ரவேசனம் செய்வதே பிந்து தத்துவமாகும். ப்ரகாச பிந்துவை சோமனென்றும், விமர்ச பிந்துவை அக்னியென்றும், ப்ரகாச விமர்ச ஸாமரஸ்ய ரூபமான மஹாபிந்துவை சூரியனென்றும் கூறுவது ஸம்ப்ரதாயமாகும்.]

ஸ்ரீவித்யா ஸம்ப்ரதாயப்படியுள்ள ச்ருஷ்டி தத்துவம்:

ச்ருஷ்டிக்கு முன்னர் ஏகமாகவும், அத்விதீயமாகவும், சத்தாகவுமுள்ள ப்ரஹ்மம் மட்டுமே இருந்தது. மஹாப்ரளயத்தில் ஸகல ப்ரபஞ்சங்களும் மாயையில் அந்தர்லீனமாகி, அந்த மாயையும் நிர்விகல்பகமான சுத்தப்ரஹ்மத்தில் லயப்பட்டது. ஸர்வ ஜீவர்களும் மாயையிலும், ப்ரஹ்மத்திலும் லயமாயிருந்தனர். ஜீவர்களின் ஜடோபாதியாகிய அந்தக்கரணம் மாயையிலும், சேதனம் ப்ரஹ்மத்திலும் லயித்திருந்தன. மாயையில் ஒடுங்கியுள்ள அந்தக்கரணத்தில்தான், அந்த அந்த அந்தக்கரணங்களின் உரிமையாளர்களான ஜீவர்களின் தர்ம, அதர்மரூபமான ஸகல கர்மங்களின் வாஸனைகளும் அதிசூக்ஷ்மமாய் அடங்கியிருக்கும். ப்ரஹ்மத்தில் ஐக்கியமாயிருக்கும் ஜீவர்களின் சேதனாம்சமான கூடஸ்தனும் ப்ரஹ்மத்தின் சித்ஸ்வரூபனேயாம்.

மறுபடியும் ஜன்மாந்தரத்தில் ஜீவர்களின் தர்மாதர்மங்கள் பயன் தரும் பரிபாக நிலையை அடையும்போது, நிர்விகல்பமாயும், தன்னில் அடங்கியிருக்கும் ஸ்வப்ப்ரதிஷ்டிதமாயும் உள்ள ப்ரஹ்மத்தின்கண் ஒரு கல்பிதமாயை தோன்றுகிறது.

ப்ரஹ்மம் ஸ்வபாவமாகவே விகல்பமற்றது. அதனிடத்தில் கற்பிதமாய்த் தோன்றிய ஜடப்பொருளாயிருப்பினும்கூட மாயையும் நிர்விகல்பமானது. இங்ஙனம் மாயையும், ப்ரஹ்மமும் நிர்விகல்பமாகவும், ஸ்வப்ரதிஷ்டிதமாகவும் இருந்துவிடின் அனுபவிக்கப்பட வேண்டிய பிரபஞ்சமும், தர்மாதர்மங்களின் பயனான சுகதுக்கங்களை அனுபவிக்கப் போகிறவர்களான ஜீவ ஜாலங்களும் எங்ஙனம் தோற்றுவிக்கப்பட முடியும்? ஆகவே ப்ரஹ்ம மாயைகள் இரண்டிற்கும் பொதுவான சித்சக்தியானது தன்னில் சிறிதளவு ஸ்பந்தம் (அசைவு) உண்டாகி, அது ப்ரஹ்மத்தை தனக்கு (சித்சக்திக்கு) நேர்முகமாக்கி தானும் ப்ரஹ்மமும் ஸமரஸப்பட்டுக் கலந்து, ஒரு வடிவமாகும் நிலையை உண்டாக்குகிறது.. இங்ஙனம் சித்சக்தியும் ப்ரஹ்மமும், கண்ணாடியும் முகமும் போல ஒன்றுக்கொன்று எதிர்முகமாயுள்ள நிலையே சிவசக்தி ஸாமரஸ்யம் (ஐக்கியம்) ஆகும். இந்த ஐக்கியத்தினால்தான், “அஹம்” என்னும் ஞானமேற்பட்டது. இந்த அஹந்தாஸ்வரூப சிவசக்திகளின் ஐக்கிய வடிவமானது மாயையில் அனுப்ரவேசனம் செய்து படைக்கப்பட வேண்டிய ஜகத்தைப்பற்றி அனுசந்தானம் செய்து ச்ருஷ்டி செய்தது.

சித்சக்தியில் ஏற்பட்ட அசைவே கல்பிதஜடசக்தியாகிய மாயை தோன்றியதற்கும் காரணமாயிற்று. சக்தி-சிவம் என்னும் வேறுபாடும் இவ்விடத்தில் தான் தோன்றிறு.

லலிதா எனும் பதத்தின் பொருள்:

7. உயர்பக்தியாலுன் மனத்தோடுநின்னில்
மயக்கம்கொளீசன் மனம்லாளனம்செய்
தொயில்கொள்கயற்கண் ணிவாட்டும்பவத்தின்
பயத்தைத்துடைப்பாய் ஜய!ஸ்ரீலலிதை நீ!

(உன்மனத்தோடு – சிரத்தையோடு; லாளனம் – அன்புடன் கொஞ்சுதல், சீராட்டுதல்; ஒயில் – அழகு; பவம் – ஸம்ஸாரம்)

பரமமான பக்தியின் காரணமாக மிகச்சிரத்தையோடு உன்னிடத்தில் மயங்கியிருக்கின்ற ஸ்ரீகாமேச்வரனுடைய மனத்தை அன்போடு சீராட்டி அழகுகொள்கின்ற கயல்மீனையொத்த கண்களோடு கூடிய ஸ்ரீலலிதா தேவியான நீ, என்னை அல்லற்படுத்தும் இந்த ஸம்ஸாரத்தின் பயத்தை அகற்றித்தந்து வெல்வாயாக.

[லலிதோபாக்யான ச்லோகத்தின்படி, பரையான ஸ்ரீலலிதாதேவியை பரமமான பக்தியோடு த்யானிக்கின்ற சிவபெருமானின் மனதை லாளனம் செய்வதால் – அதாவது கொஞ்சுவதால் – உண்டானதுதான் “லலிதா” என்ற திருநாமம்.]

அவதாரம்:

8. விதிர்ப்புற்றுவாடும் விரிஞ்சாதியும்பர்ச்
சதைக்காயமென்பும் அறுத்திட்டிறைஞ்ச
சதக்கோடிபானுக் கரத்தைப்பழித்துச்
சிதக்நிக்கிடங்கில் உதித்திட்டதாயே!

(விதிர்ப்பு – அச்சம், நடுக்கம்; விரிஞ்சாதி – ப்ரம்மா முதலான; உம்பர் – தேவர்; காயம் – உடல்; பானுக்கரம் – சூரியகிரணம்)

(பண்டாசுரன் விளைவிக்கும் இன்னல்களால்) அச்சமுற்று வாடுகின்ற ப்ரம்மன் முதலான தேவர்கள் தங்களுடைய சதைகள், எலும்புகள், உடற்பகுதிகள் முதலானவற்றை ஒன்றொன்றாக யாக குண்டத்தில் அறுத்திட்டு ஹோமித்து வேண்டி வணங்க, (அவர்களுடைய கடுமையான தவத்தின் பலனாக) நூறுகோடி சூரியனின் ஒளியையும் மிஞ்சும்படியான தேஜசுடன் சிதக்னி குண்டத்திலிருந்து உதித்தெழுந்த தாயே (நீ அருள்வாயாக).

உடல்வர்ணனை:

9. விருப்பம்குறிக்கும் நெடும்பாசமும்பின்
செறுக்கும்குணத்தோட் டியும்சித்தமாகும்
கருப்பந்தனுப்பஞ் சதன்மாத்திரப்பூங்
குருத்துக்களும்கொள் கரம்நான்குமுய்க!

செறுக்கும் குணம் – கோபம் அல்லது குரோதம்; தோட்டி – அங்குசம்; கருப்பந்தனு – கரும்புவில்;

ஆசையாகின்ற ராகத்தைக்குறிக்கும் நெடிய பாசமும், குரோதத்தைக் குறிக்கின்ற அங்குசமும், மனமாகின்ற கரும்புவில்லும், ஐந்து தன்மாத்திரைகளாகும் பூங்கொத்துக்களும் தரித்திருக்கின்ற நான்கு கைகளும் வாழ்க.

10. நறும்புஷ்பகந்தம் தரும்கூந்தலழகும்
அரும்மாமணிப்பொன் கிரீடஜ்வலிப்பும்
பிறையொத்தநெற்றித் தடத்தின்விரிப்பும்
குறைவற்றசிந்தூ ரமும்உள்நிறைக!

சுகந்தம் நிறைந்த பூக்களின் வாசனையை வீசுகின்ற கூந்தலின் அழகும், அரிய மாமணிகள் பொருந்திய பொன்கிரீடத்தின் பிரகாசமும், எட்டாம்பிறைச் சந்திரனின் வடிவொத்த விரிந்த நெற்றித்தடத்தின் எழிலும், அதன் நடுவே துலங்கும் மாசற்ற சிந்தூரப்பொட்டின் வனப்பும் மனதில் நிறைந்து நிற்கட்டும்.

11. மயல்கொண்டகொழுநன் மனம்சஞ்சலிக்கக்
கயல்நேத்திரத்தாற் கடாக்ஷிக்குமழகும்
ஒயில்நாசியும்செவ் விதழ்தன்வனப்பும்
உயர்கர்ணதாடங்க தேசும்ஜயிக்க!

மயல் – மயக்கம்; கொழுநன் – கணவன்;

மேனிவனப்பில் மயங்கியிருக்கும் நாயகனான சிவபெருமானின் மனம் சஞ்சலிக்குமாறு கயல் மீனையொத்த விழிகளால் கடைக்கண்பார்க்கின்ற பாங்கும், ஒயிலான மூக்கும், சிவந்த உதடுகளின் அழகும், மேன்மையான காதுகளில் மிளிரும் தாடாங்கங்களின் ஒளியும் ஜயிக்கட்டும்.

12. வளர்மங்கலப்பூண் விளங்கும்கழுத்தும்
ஒளிர்வைரகேயூ ரஹாராதிசேடும்
இளைமெல்லிடைதன் னில்மாணிக்கஞாணும்
தளிர்மேனியில்சோ ணபட்டும்ஜயிக்க!

மங்கலப்பூண் – மங்கல சூத்திரம்; சேடு – அழகு; சோண – சிவந்த;
திருவுற்றுவளரும் மங்கல நாண் பூட்டப்பட்ட கழுத்தும், ஒளிவீசும் வைரங்களால் அமைக்கப்பட்ட தோள்வளைகள், மாலைகள் முதலியவற்றின் அழகும், இளைத்த மெல்லிடையில் பூட்டிய மாணிக்க ஞாணும், தளிர்போன்ற உடலில் அணிந்த சிவந்த பட்டாடையும் வெற்றிபெறட்டும்.

13. மணிப்பொன்சதங்கை கலீரென்றுகொஞ்சும்
தனிப்பங்கயத்தா ளிணைகள்ஜயிக்க!
வணக்கம்செயும்மன் பர்துன்பம்துடைக்கும்
வனப்புற்றமென்கால் விரல்கள்ஜயிக்க!

கலீரென்று ஒலியிசைக்கும் பொன்மணிச்சதங்கைகள் கொஞ்சுகின்ற தாமரைமலரையொத்த இரண்டு பாதங்களும் ஜயிக்கட்டும். வணக்கம் செய்கின்ற அடியார்களின் துயரகற்றும் அழகுற்ற மெல்லிய கால்விரல்களும் ஜயிக்கட்டும்.

வாக்பவகூடம்:

14. சராசரமியக்கும் விராடிச்சையாகும்
சொரூபம்அபாரச் சதுர்வேதசாரம்
நிராகாரமாகும் மஹாஞானஸூக்ஷ்மம்
பராவாக்பவம்நின் முகாம்போஜமுய்க!

அசைவதும், அசைவற்றதுமான அனைத்து ப்ரபஞ்ச வஸ்துக்களையும் இயக்குகின்ற மஹத்தான இச்சாசக்தியின் வடிவானதும், அளவிட முடியாதபடி நான்கு வேதங்களின் சாராம்சமும், நிராகாரமும், பரமமான ஞானத்தின் ஸூக்ஷ்ம தத்துவமாகவும் விளங்கும் (ஸ்ரீவித்யாமந்த்ரத்தின் முதற்பகுதியாகின்ற) பராவாக்பவகூடமேயான நினது முககமலம் ஜயிக்கட்டும்.

காமரஜகூடம்:

15. உளம்தேடுமெல்லாம் நிறைந்தேவழங்கும்
களங்கம்தவிர்ஞா னசக்திப்பிழம்பாய்
விளங்கும்இடைக்கூ டமாம்காமராஜம்
களம்கீழ்மருங்கந் தமென்றும்ஜயிக்க!

(களம்- கழுத்து; மருங்கு- இடை)

உள்ளம் தேடுகின்ற அனைத்தையும் அளவிலாது வழங்குவதும், களங்கமற்ற ஞானசக்தியின் திரட்சியாகவுள்ளதுமான (ஸ்ரீவித்யா மந்த்ரத்தின் இடைப்பிரிவாகின்ற) காமராஜகூடமேயான உனது கழுத்து முதல் இடைவரையுள்ள பகுதி ஜயிக்கட்டும்.

சக்திகூடம்:

16. படைக்கும்திறன்தந் திடும்துன்பமெல்லாந்
துடைக்கும்க்ரியாசக் திதன்சுத்தரூபம்
இடைத்தொட்டிணைப்பா தமீறாய்விளங்கும்
கடைச்சக்திகூடம் தடைநீக்கிவெல்க!

படைப்புத்திறனைத் தருவதும், துன்பங்களனைத்தையும் அகற்றுவதும் கிரியாசக்தியின் தூயவடிவமுமான (ஸ்ரீவித்யாமந்த்ரத்தின் மூன்றாவது பாகமான) சக்திகூடமேயாகத் திகழ்கின்ற இடையிலிருந்து பாதங்கள் வரையுள்ள உன் உடற்பகுதி தடைகளையகற்றி ஜயிக்கட்டும்.

பஞ்சதசீமந்த்ர வர்ணனை:

17. மஹாபஞ்சதசியா னமந்த்ரத்தினுருவே
மஹாஷோடசீபீஜ பரமானவடிவே
மஹாமந்த்ரஸகலத்தி னாதாரநிலையே
மஹாதேவிநிகிலாக மப்போதநெறியே!

மஹத்தான பதினைந்து பீஜாக்ஷரங்களைக்கொண்ட ஸ்ரீமத் பஞ்சதசீ மந்த்ரத்தின் உருவானவளே!
மஹத்தான பதினாறு பீஜாக்ஷரங்களைக்கொண்ட ஸ்ரீமத் ஷோடசீ மந்த்ரத்தின் பரவுருவோடுகூடியவளே!
மஹத்தான அனைத்து மந்த்ரங்களுக்கும் ஆதாரநிலையமாகத் திகழ்பவளே!
அனைத்து ஆகமசாத்திரங்களும் போதிக்கின்ற தத்துவ சாரமான மஹாதேவியே! (நீ அருள்வாயாக).

18. ககாரஸ்வரூபிக லாமாலினிநீ
கராளீகனத்தனிக தம்பாரதோளி
எனையாளுமென்னன் னைஏகாகினிநீ
எழில்ஏழிசைவா ணரேத்தும்பவாநீ!

(பஞ்சதசி மந்த்ரத்தின் ஒவ்வொரு பீஜத்திலும் ஆரம்பிக்கின்ற பதங்களாலானவை).

“க” என்ற முதல் மெய்யெழுத்தில் துவங்குகின்ற காதிவித்யையாகும் ஸ்ரீவித்யாமந்த்ரம் சரீரமாக உடையவளே! அறுபத்தினான்கு கலைகளையே மாலையாக அணிந்திருப்பவளே! கரிய நிறமுடைய காளிதேவியானவளே! உயர்ந்த தனங்களோடுகூடிய அன்னையே! கதம்பமாலைபுரளும் தோள்களோடு கூடியவளே! எனையாட்கொண்ட எனது அன்னையே! (இரண்டாவதான வஸ்து யாதொன்றுமில்லாமல் தனியாக எஞ்சி நிற்கும்) ப்ரஹ்மரூபமானவளே! எழிலுற்ற ஏழிசைவிற்பன்னரான கந்தருவர்கள் வணங்குகின்ற பவானியே! (நீ அருள்வாயாக).

19. இளங்கோதைஈசா னிஈம்பீஜரூபி
இளம்பானுதேஜஸ் வினீஈச்வரீநீ
லலாடாக்ஷிலஜ்ஜா வதீலாங்கலேசீ
லகாரஸ்வரூபி லயஞ்செய்லலிதைநீ!

இளம் குமரியின் (ஸ்ரீபாலாத்ரிபுரஸுந்தரியின்) வடிவுடன்கூடியவளே! ஈசனின் பங்கே! மூலமந்த்ரமான “ஈம்” பீஜ வடிவினளே! இளஞ்சூரியனின் அருணப்ரகாசத்துடன் திகழ்பவளே! ஈச்வரனான சிவனின் பராஹந்தாரூபமாக விளங்குபவளே! நெற்றிக்கண் கொண்டவளே! பதிவிரதைகளின் விசேஷலக்ஷணமான நாணத்துடன்கூடியவளே! கலப்பையை ஆயுதமாகக்கொண்ட வாராஹியின் வடிவினளே! பஞ்சதசீமந்த்ரத்தின் நான்காவது வர்ணமான “ல”கார ரூபிணியே! ப்ரளயகாலத்தில் ஸம்ஹாரத் தொழிலை நிர்வஹிக்கின்ற ருத்ரனின் வடிவினளே! லலிதாம்பிகையே! (நீ அருள்வாயாக).

20. ஹரஹ்ரீம்பதத்தின் தனிப்பூங்குருத்தே
ஹகாராங்கிஹ்ரீம்தத் துவத்தேன்குழம்பே
ஹரிப்ரம்மரென்றும் விருப்போடுபோற்றும்
ஹரார்த்தாங்கிஹ்ரீம்மந் த்ரசக்திக்கொழுந்தே!

ஹரரூபமான “ஹ்ரீம்” மந்த்ரத்தின் செழுமையோடுவிளங்கும் பூக்குலைபோன்றவளே! “ஹ” என்ற முதல் எழுத்தில் துவங்குகின்ற ஹாதிவித்யையாகும் ஸ்ரீவித்யாமந்த்ரம் சரீரமாக உடையவளே! ஹ்ரீம் பீஜமுணர்த்தும் தத்துவத்தின் ஸச்சிதானந்த ரஸமாகும் இனிமையான தேன்குழம்பு போன்றவளே! ப்ரம்மா, விஷ்ணு முதலான தேவர்கள் எக்காலத்தும் பக்தியோடு துதிக்கின்ற தேவியே! ஹரனின் பாதியுடல் கொண்டவளே! ஹ்ரீம்மந்த்ரத்தின் சக்தி சுடர்விட ஆதாரமாக இருப்பவளே! (நீ அருள்வாயாக).

ஹ்ரீம்பீஜ தத்துவம்: ஒரு ஆலம்விதையானது அதிஸூக்ஷ்மமாக இருப்பினும் அது தன்னுள் அடங்கியிருக்கின்ற மிகப்பெரிய ஒரு மரத்தை விளங்கும்படிக் குறிக்கின்ற ஒரு அபிவ்யஞ்சகவஸ்துவாகத் திகழ்கிறது. அவ்வண்ணமே “ஹ்ரீம்” எனும் பீஜாக்ஷரமும் மாயை, மாயையால் மறைக்கப்பட்டுள்ள ப்ரஹ்மசைதன்யம், மாயையின் காரியமான நாமரூபப்ரபஞ்சம் இவற்றின் அபிவ்யஞ்சகமாய் இருக்கின்றது. ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்பு நாமரூபங்களோடுகூடிய அனைத்துப்ரபஞ்சப் பொருட்களும் தெளிவுபெறாமல் உள்ளடங்கியிருக்கின்ற காரணநிலையை பீஜமென்பர். ஹ்ரீங்காரமானது ‘ஹ’ என்ற ஹகாரத்தினால் மாயையையும், ‘ர’ என்ற ரேபத்தினால் மாயை உள்ளடக்கியுள்ள நாமரூபப்ரபஞ்ச சைதன்யத்தையும், “ஈம்” என்ற பதத்தினால் சுத்தசைதன்ய ப்ரஹ்மத்தையும் ஸமஷ்டியாகக் குறிப்பதனால் ஸர்வாத்மகமாயுள்ள பரதேவதையின் பீஜமாகின்றது.

21. ஹரன்நாடுமாதே ஹரன்மேனிபங்கே
ஹரைஹாதியாம்மூ லமந்த்ரப்பிழம்பே
ஸதாசாரிணீஸா க்ஷிணீஸர்வஜனனி
ஸநாதனைஸதீஸர் வலோகாத்மிகைநீ!

சிவபெருமானின் ஆசைநாயகியும், சிவனுடைய உடலின் இடதுபாகத்தின் உரிமையுள்ளவளும், சிவரூபமேயானவளும், ஹாதிவித்யையாகும் மூலமந்த்ரத்தின் திரட்சியாயிருப்பவளும், நல்லொழுக்கம் கடைப்பிடிக்கும் குலமகளின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடியவளும், ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹார காலங்களில் ஸாக்ஷ¢யாக நிலைகொள்பவளும், அனைத்து ஜீவ ஜாலங்களையும் தோற்றுவிப்பவளும், அழிவற்றவளும், மஹா பதிவ்ரதையாயிருப்பவளும், ஸமஸ்த உலகங்களுக்கும் ஆத்மாவா யிருப்பவளுமாகின்றனை நீ. (நீ அருள்வாயாக).

22. கலாநாயிகேகா ளிகாமேசதருணி
கதம்பாடவீவா ஸினீகாமநயனி
ஹயாரூடையேத்தும் ஹகாராம்பிகைநீ
ஹரானந்தமேந்தும் ஹரன்நாரியுமைநீ!

அறுபத்திநான்கு கலைகளுக்கும் தலைவியாக இருப்பவளே! காளிதேவியே! காமேச்வரனின் மனைவியே! கதம்பவனத்தில் வஸிப்பவளே! அழகிய கண்களுள்ளவளே! அச்வாரூடாதேவியால் வணங்கப்படுகின்றவளே! ஸ்ரீவித்யையின் ஆறாவது வர்ணமான ஹகாரத்தின் வடிவமான அம்பிகையே! சிவானந்தமாகும் ப்ரஹ்மானந்தத்தில் ஸதா திளைத்திருக்கும் சிவபெருமானின் மங்கையான உமையே! (நீ அருள்வாயாக).

அச்வாரூடா தேவி: ஸ்ரீலலிதாம்பிகையின் சதுரங்க பலத்தில் குதிரைப்படையின் அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டவள் அச்வாரூடா தேவி. அபராஜிதம் என்ற பெயருள்ள குதிரையின் மீது செல்லும் அச்வாரூடா தேவி அம்பாளுடைய ஆயுதங்களில் ஒன்றான பாசத்திலிருந்து ஆவிர்பவித்தவள்.

23. லதாதனுலலாட நயனேசன்மயங்கும்
லயைலாகினீயோ கலாவண்யவிரிவே
ஹலாஸ்வாதினீஹ்ரீம் மலர்ப்பூங்குருத்தே
ஹிமன்செல்விஹ்ரீம்கா ரசெந்தீக்கொழுந்தே!

கொடிபோன்ற இடையுடையவளே! நெற்றிகண்ணுள்ள ஈசனார் மயங்கும் வண்ணம் லயம் செய்பவளே! மணிபூரசக்ரத்தின் யோகினீசக்தியான லாகினியின் வடிவோடுகூடியவளே! ஆத்மைக்ய யோகத்தில் விளைந்த அழகின் பூரிப்பாக விளங்குபவளே! வாருணீமதுவின் சுவையை ரசிப்பவளே! ஹ்ரீங்காரமாகின்ற மலரின் பூங்குருத்துபோன்று விளங்குபவளே! இமவானின் புதல்வியான பார்வதி தேவியே! ஹ்ரீம் மந்த்ரத்தின் செவ்விய தீஜ்வாலை போன்றவளே! (நீ அருள்வாயாக).

ஹ்ரீம்கார செந்தீக்கொழுந்து: பரப்ரஹ்ம வாசகமான ஸ்ரீவித்யாத்மக ஹ்ரீங்காரம் ஞானாக்னி ஸ்வரூபமானது. அதன் ஜ்வாலையே பரதேவதையாகும் ப்ரஹ்மாபின்ன சித் சக்தியாம்.)

24. ஸதாசிவஸகீஸச் சிதானந்தஸாத்வீ
ஸரோஜநயனீஸத் யஞானஸ்வரூபி
கபர்தினிகலாநா தைகாத்யாயனீநீ
கபாலீசனுள்ளங் கவர்காமினிநீ!

ப்ரஹ்மதத்துவமாகும் சிவத்தின் பராஹந்தாரூபமான சக்தியாக விளங்குவதனால் ஸதாசிவனின் துணையானவளே! பதியின் ஸச்சிதானந்தாவஸ்தையில் உடன் லயித்திருக்கும் பதிவ்ரதையானவளே! தாமரைமலரொத்த விரிந்த கண்களுள்ளவளே! ஸத்யம், ஞானம் இவையே ஸ்வரூபமாகப் பெற்றவளே! கபர்தம் (ஜடாமுடி) பெற்ற சிவனின் பத்னியே! கலாநாதனான சந்த்ரனின் ஸ்வரூபத்தோடு கூடியவளே! விந்த்யாசலத்தில் காத்யாயனீ தேவியானவளே! கபாலீசனான சிவனுக்குப் ப்ரியையாக இருப்பவளே! (நீ அருள்வாயாக).

25. லதாங்கீலலாமா லஸத்உத்தமாங்கீ
லகாரைஸதாலாஸ் யகாமீசவாமி
ஹரானீஸுஹ்ரீம்கா ரமந்த்ரஸ்வரூபி
ஹரன்நாயகிஹ்ரீம் மஹாமந்த்ரலஹரி!

கல்பலதை போன்ற மென்மையான சரீரத்தையுடையவளே! கஸ்தூரிப்பூச்சால் மிளிரும் உத்தமமான சரீர லாவண்யத்தோடு கூடியவளே! லகாரத்தோடு கூடிய மூலவித்யையின் வாச்சியரூபமாய் விளங்குபவளே! பரமேச்வரனின் இடப்புறமாக இருந்து எப்போதும் நர்த்தனத்தில் ஈடுபடுபவளே! ஹரபத்னியே! ஹ்ரீம் மந்த்ரமே தனது ஸ்வரூபமாக உள்ளவளே! ஹரனின் நாயகியே! ஹ்ரிங்காரமாகும் மஹா மந்த்ரத்தின் லஹரியாக இருப்பவளே! (நீ அருள்வாயாக).

ஹ்ரீம்கார மந்த்ர ஸ்வரூபி: தன்னை மனனம் செய்யும் சாதகர்களைச் சோகத்தினின்றும் காப்பாற்றுகுன்றது ஹ்ரீம் என்னும் மந்த்ரம். ஹ்ரீங்காரம் பரதேவதையின் வாசகம். வாச்சிய வாசகங்களுக்குப் பரஸ்பரம் அபேதமே உண்டு. ஹ்ரீங்காரத்தைப் பெற்ற மந்த்ரஸ்வரூபிணியாயுள்ளவள் எனினும் ஒக்கும்.

ஷடாதாரவர்ணனை:

26. குதம்மீதுநான்கா ரசோணம்புயத்திற்
சதுர்ப்பீதகோணத் திற்பூபீஜமேந்தும்
முதற்கோணமாம்மூ லகமலத்தினுள்ளில்
முதத்தோடமர்டா கினீதேவி வெல்க

(சோணாம்புயம் – செந்தாமரை; பீத- வெண்மையான; முதம்- மகிழ்ச்சி)

குதத்தானத்தில் சிவந்த நான்கு இதழ்கள் கொண்ட கமலத்தில், தராமண்டலம் என்ற வெண்ணிறமான சதுரகோணத்தினுள்ளில் விளங்கும் “லம்” என்ற பூமி பீஜத்தை தாங்கியுள்ள மூலாதாரம் என்ற முதல் ஆதாரசக்கரத்தில் ஆனந்தத்துடன் அமர்ந்திருக்கும் டாகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

27. குறித்தானமீதா றிதழ்த்தாமரைக்குள்
பிறைத்திங்களொக்கும் தடித்தாபையுள்ளில்
அறல்பீஜ அட்டா ரவெளியில்மதத்தால்
வெறிப்புற்றருள்ரா கினீதேவிவெல்க!

(தடித்- மின்னல்கொடி; ஆபை- பிரகாசம்; அறல்- நீர்; வெறிப்பு- மயக்கம்)

குறித்தானத்தின் மேற்புறத்தில் ஆறு இதழ்களுள்ள ஸ்வாதிஷ்டானம் என்ற ஆதார கமலத்தினுள்ளில் மின்னல்கொடியின் வெண்ப்ரகாசம் நிறைந்த பிறைத்திங்கள் வடிவொத்த மண்டலத்தில், ஜலத்தைக்குறிக்கும் ‘வம்” எனும் வருணபீஜமுள்ள எட்டு ஆரங்களுள்ள சக்கரத்தில் மதுவுண்டதால் ஏற்பட்ட மயக்கத்துடன் அருள்புரிகின்ற ராகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

28. நிறைமேகவண்ண ப்ரபைசிந்திநாபிப்
புறம்பத்திதழ்கே கயத்துட்சுவாலன்
உறுஞ்சோணரம்பீ ஜகோணத்தில்வளரும்
திறங்கொள்பரைலா கினீதேவிவெல்க!

(கேகயம்- தாமரை; சுவாலன்- அக்னி)

நாபித்தானத்தில் பூரித்த கார்மேகத்தின் வண்ணமுள்ள ஒளியைவீசும் பத்து இதழ்களைக் கொண்ட மணிபூரகம் என்ற ஆதார கமலத்தினுள்ளில் செந்நிறமான ‘ரம்’ என்ற பீஜமுள்ள அக்னி மண்டலத்தில் விளங்குகின்ற சக்திவாய்ந்த பரையான லாகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

29. குகையொக்குமுள்ளா ழநெஞ்சப்புலத்தில்
தகைப்பன்னிரண்டா ரசெந்தாமரைக்குள்
புகைத்தேசுடன்வா யுகோணங்களாறில்
பகைநீக்கிடுங்கா கினீதேவிவெல்க!

(புலம்- இடம்; தகை- மேம்பாடு, தேசு- ஒளி)

குகையையொத்த ஆழமான இதயத்தானத்தில் மேன்மையுற்ற பன்னிரண்டு இதழ்களுள்ள சிவந்த நிறம் கொண்ட அநாஹதம் என்ற ஆதார கமலத்தினுள்ளில், (‘யம்’ எனும் வாயுபீஜமுள்ள) புகைவண்ணத்துடன் கூடிய ஆறுகோணங்களுற்ற வாயு மண்டலத்தில் பகையைக் களைந்திடும் காகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

30. களத்தானமாகும் விசுத்தித்தலத்தில்
ஒளிர்ஷோடசாராம் புஜத்தில்வியத்தின்
குளிர்பீஜமேந்தும் வெளிர்த்திங்கள்மன்றில்
மிளிர்வோடெழும்ஸா கினீதேவிவெல்க!

(களம்- கழுத்து; வியத்- ஆகாசம்; மிளிர்வு- ஒளிவீசுதல்)

கழுத்தின் கீழ்ப்பகுதியில், ஒளிர்விடும் பதினாறு இதழ்களுள்ள விசுத்தி சக்கரத்தில், ஆகாயதத்துவமாகும் நபோதலத்தில், ‘ஹம்’ எனும் ஆகாய பீஜமுள்ள வெண்ணிற சந்த்ரமண்டலத்தினுள்ளில் ஒளிவீசி விளங்கும் ஸாகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

31. புதல்மத்தியில்புந் திகூடும்தலத்தில்
சிதம்சேரிரண்டா ரவட்டத்தினுள்ளில்
சுதம்தீர்த்திலிங்க ப்ரபைக்குட்துலங்கும்
இதம்செய்திடும்ஹா கினீதேவிவெல்க!

(புதல்- புருவம்; புந்தி- மனது; சிதம்- வெண்மை; சுதம்- கேடு; இதம்- நன்மை)

இரு புருவங்களுக்கும் நடுவில், (ஏகாக்ர நிலையில்) மனம்கூடும் இடத்தில், வெண்ணிறமான இரண்டு இதழ்களுள்ள வட்டத்தின் உள்ளில், கேடுகளையகற்றி (அந்தராத்மனாகும் இதரலிங்கம் என்ற) லிங்கமானது சுடர்விடும் ப்ரகாசத்தில் துலங்கி நன்மைபுரிபவளான ஹாகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

32. சிரத்தின்னகத்தா யிராராம்புயத்தில்
கருத்தன்சிவன்வீ ற்றிருக்கும்பதத்தில்
மருத்தின்புரத்தில் மஹாமண்டலத்தில்
குரத்திப்பரையா கினீதேவிவெல்க!

(கருத்தன்- செயல்புரிகின்றவனான கடவுள்; மருத்து- காற்று; குரத்தி- ஐயை, ஆசார்யபதவியிலுள்ள தலைவி)

சிரஸ்ஸினுள்ளில், ஆயிரம் இதழ்கள்கொண்ட ஸஹஸ்ரார பத்மத்தில், ப்ரபஞ்ச ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவான பரமேச்வரன் வீற்றிருக்கின்ற வாயு மண்டலமான சூன்யபதத்தில் விளங்கும் குருரூபிணியான பரை யாகினீ சக்தியின் ஸ்வரூபத்தோடுகூடிய நீ வெல்வாயாக.

குண்டலினி வர்ணனை:

33. செழும்மூலமுளரித் ரிகோணத்தினுள்ளில்
எழும்காமவெப்பா லுறக்கம்ஒழித்துப்
பழம்லிங்கரைவிட் டவிழ்ந்தேயவாவுற்
றெழும்குண்டலைஐ யையென்றும்ஜயிக்க!

(செழும்- நிறைவுற்ற; முளரி – தாமரை; பழம்லிங்கர் – ஸ்வயம்புலிங்கம்; ஐயை- அன்னை)

நிறைவுற்றிருக்கும் மூலகமலமான மூலாதார சக்ரத்திலுள்ள மூலத்ரிகோணத்தில் (யோகி மூச்சையுள்ளடக்கிச் செய்யும் கும்பகத்தின் காரணத்தாலும், கூர்ச்சமந்த்ரமான “ஹூம்”காரத்தினாலும்) தூண்டப்படுகின்ற காமாக்னியின் வெப்பத்தால் உறக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, (குலகுண்டத்தில் மூன்றரைச்சுற்றாக சுற்றியிருக்கின்ற) ஸ்வயம்புலிங்கதிலிருந்து அவிழ்ந்து (சிவயோகத்திற்காக) எழும் அன்னை குண்டலினியானவள் என்றும் ஜயிக்கட்டும்.

34. திடத்தோடயன்தூம் புடைத்தேஸுஷும்னைத்
தடத்தேறிவன்னிப் புடத்தைக்கடந்து
கடுப்போடுகுய்யத் தடத்தாழிவிட்டே
விடைப்போடெழும்பன் னகித்தாள்ஜயிக்க!

(திடம்- வலிமை; அயன்தூம்பு- ப்ரஹ்மத்வாரம்; தடம்- வழி; வன்னிப்புடம்- அக்னிகண்டம்; கடுப்பு- விரைவு; குய்யத்தடத்து ஆழி- குறிஸ்தானத்திலுள்ள ஸ்வாதிஷ்டானமாகும் சக்கரம்; விடைப்பு- கர்வம்; பன்னகி- பெண்பாம்பு, குண்டலினி)

வலிமையோடு (ஸ்வயம்புலிங்கத்தின் மீதுள்ள) ப்ரஹ்மத்வாரத்தைத் துளைத்து, ஸுஷும்னையின் உள்வழியான (சித்ரிணீநாடியில்) நுழைந்து, அக்னிகண்டமாகும் பகுதியைத் தாண்டி, விரைவுடன் ஸ்வாதிஷ்டான சக்கரத்தையும் கடந்து, பெருமையுடன் உயருகின்ற குண்டலினி சக்தியின் சரணங்கள் ஜயிக்கட்டும்.

35. விதிர்மின்னலொக்குந் தளிர்ப்பதுமநூலாள்
கதிர்மண்டலத்துள் இலிங்கந்துளைத்திட்
டெதிர்கொள்ளரிக்ரந் தியிற்றத்தகர்த்தே
அதிர்வோடெழுங்குண் டலிப்பெண்ஜயிக்க!

(விதிர்- தெறிக்கும்; கதிர்- சூரியன்; இலிங்கம்- பாணலிங்கம்; அரிக்ரந்தி- விஷ்ணுக்ரந்தி; இற்ற- முறியுமாறு; அதிர்வு- ஆரவாரம்)
பளீரெனச் சிதறுகின்ற மின்னற்கொடியின் ப்ரகாசத்தோடும், நுண்ணிய தாமரைநூலின் ஸூக்ஷ்ம ரூபத்தோடும் கூடியவளாக (மணிபூரக, அநாஹத சக்கரங்கள் உள்ள பகுதியான) சூரியகண்டத்திலுள்ள பாணலிங்கத்தையும் துளைத்து நுழைந்து, எதிர்கொள்கின்ற விஷ்ணுக்ரந்தியையும் அறுமாறு பேதித்து, (ஸர்ப்பத்தின் சீற்றம்போன்ற) ஆரவாரத்துடன் மேலே உயர்ந்து செல்கின்ற குண்டலினி நங்கையானவள் ஜயிக்கட்டும்.

36. குளிர்த்திங்களின்மண் டலத்துட்புகுந்துக்
களப்பாலகுண்டங் களைத்தொட்டிலிங்கந்
துளைத்தாயிராரக் களத்திற்பரக்கும்
களிக்கஞ்சுகிப்புங் கவைச்சீர்ஜயிக்க!

(களம்- கழுத்து; பாலம்- நெற்றி; குண்டங்கள்- சக்கரங்கள்; இலிங்கம்- இதரலிங்கம்; ஆயிரார- ஸஹஸ்ரார; களம்- சூன்யஸ்தானம்; பரக்கும்- நிறையும்; களிக்கஞ்சுகி- ஆடும்பாம்பு, குண்டலினி; புங்கவை- தெய்வஅணங்கு; சீர்- புகழ்)

(அதற்குமேல்) குளிர்ச்சி நிறைந்த சந்த்ரமண்டலத்திற் புகுந்து, கழுத்து, நெற்றி முதலான பாகங்களிலுள்ள விசுத்தி, ஆஜ்ஞா முதலான சக்கரங்களைப் பேதித்து, (புருவமத்தியில்) இதரலிங்கத்தையும் துளைத்து, சூன்யஸ்தானமாகும் ஸஹ்ஸ்ரார கமலத்தில் ப்ரவேசித்து நிறைகின்றவளும், குதித்தாடும் பாம்பு போன்றவளுமான குண்டலினியெனும் தெய்வநங்கையின் புகழ் ஜயிக்கட்டும்.

37. பரத்தானமாகும் சகத்ராரமன்றில்
பருத்தாமஹாசூன் யனத்தன்சிவத்திற்
பரத்தத்துவச்சின் மயப்பிந்துவாய்த்தீ
விரத்திற்கலக்கும் விரத்தைஜயிக்க!

(பரத்தானம்- மோக்ஷவாயிலாகும் கைவல்யஸ்தானம்; சகத்ரார மன்று- ஸஹஸ்ரார சக்ரம்; பருத்தா- கணவன்; அத்தன்- கடவுள்; தீவிரத்தில்- விரைவுடன்; விரத்தை- தவப்பெண்)

மோக்ஷகவாடம் எனப்படும் சிவகைவல்ய ஸ்தானமான ஸஹஸ்ரார சக்ரத்தினுள்ளில், கணவனும் ஈசனுமாக விளங்கும் நிரஞ்சன, மஹாபூர்ண சூன்யரூபியான சிவனுடன் உன்மனியெனும் யோகநிலையில், தேசகாலங்களற்ற சின்மையாவஸ்தையில், ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரங்களின் காரண பரபிந்து வடிவினளாகத் துரிதகதியில் அனுப்ரவேசனம் செய்கின்ற தவச்செல்வியான குண்டலினிசக்தி ஜயிக்கட்டும்.

38. ஸுதாங்கப்ரபாதே சமாகும்சிரத்திற்
சிதானந்தகைவல் யமாகும்நிதாந்த
ஸுதாஸாரயின்பம் சிரைகட்குமீயும்
மதாதீனையாகும் சிவானந்திவெல்க!

(ஸுதாங்கன்- சந்திரன்; நிதாந்த- மேன்மையுற்ற; சுதா ஆஸாரம்- அமிர்தப் பெருமழை; சிரை- நாடி; மதாதீனை- மதமயக்கமுற்றவள்)
சந்த்ரமண்டலம் எனும் தேஜஸ் நிறைந்த சிரத்தானத்தினுள்ளில் (ஸஹஸ்ராரத்தில்) சிதானந்த கைவல்யமேயான மேன்மையுற்ற அம்ருதப்பெருமழையைப் பெய்வித்து, அதனை (யோகியின் ஸமஸ்த) நாடி நரம்புகளிலும் செலுத்தி (ப்ரஹ்மானந்தத்தை நுகர அருள்புரியும்), சிவயோகத்தால் மதமயக்கமுற்ற சிவானந்தியான குண்டலினிசக்தி ஜயிக்கட்டும்.

39. குலாமிருதபொழிவில் விலாஸவதியாகும்
நிலாவதனியோகக் குலீனைபரஞானக்
கலாபமயிலாகும் கபாலிசகிசந்த்ரக்
கலாவதியெனுள்ளில் உலாவருகநித்தம்!

(குலாமிருதப்பொழிவு- ஸஹஸ்ராரத்தில் சந்த்ர மண்டலத்திலிருந்து பெருகும் அம்ருதப்ரவாஹம்; விலாஸவதி- ஸுகானுபவத்தால் அழகுற்றவள்; யோகக்குலீனை- சிவயோகத்தால் மேன்மையுற்றவள்)

ஸஹஸ்ராரத்தில் சந்த்ரமண்டலத்திலிருந்து பெருகும் அம்ருதப் பெருமழையில் சிவனாருடன் ஒன்றுபட்டதிலுள்ள ஸுகானுபவத்தால் அழகுற்றவளும், பூர்ணசந்த்ரனையொத்த முகமுடையவளும், சிவயோகத்தால் மேன்மையுற்றவளும், சிவஸாயூஜ்யப் பரஞானமாகும் வண்ணத்தோகையுடைய மயில்போன்றவளும், கபாலமணிந்த ஈசனின் தோழியும், பிறைத்திங்களணிந்தவளுமான குண்டலினி அன்னயே! (யோகஸாதனையில் தேர்ச்சிபெறச்செய்து) எப்போதும் என்னுள்ளில் (குலபதமாகும் என் ஆதாரசக்ரங்களில்) பவனி வருவாயாக!

ஸ்ரீசக்ர வர்ணனை

40. வரைமூன்றினுள்ளில் வரும்நேமிமூன்றில்
அரும்எண்ணிரண்டா ரமுள்ளெண்ணிறும்பில்
பெரும்முப்பதின்நான் குளெட்டுள்த்ரயத்தில்
உறும்பிந்துரூபைப் பரஞ்சோதிவெல்க!

(வரைமூன்று- பூபுரத்ரயம்; நேமி- வலையம்; எண்ணிரண்டாரம்- ஷோடசாரம்; எண்ணிறும்பு- அஷ்டதளம் [இறும்பு-தாமரை], பெரும்முப்பதின்னான்கு- சதுர்த்தசாரம், பஹிர்தசாரம், அந்தர்தசாரம் என்ற முப்பத்திநான்குகோணங்கள்; எட்டுள்த்ரயம்- அஷ்டகோணத்தினுள் முக்கோணம்)

மூன்றுகோடுகளாலான பூபுரத்ரயத்தினுள்ளில் அமைந்த மூன்று வளையங்கட்குள்ளில், பதினாறு இதழ்கள் கொண்ட ஷோடசாரத்தில் விளங்கும் அஷ்டதள கமலத்தில், ஒன்றுக்குளொன்றாக அமைந்த பதினான்குகோணம், பத்துக்கோணம், அதற்குமுள்ளிலுள்ள பத்துக்கோணம் முதலான முப்பத்திநான்கு கோணங்களின் நடுவில், எண்கோணத்தினுள் விளங்கும் முக்கோணம் ஆகின்ற ஸ்ரீசக்ரத்தில் பிந்து வடிவம்கொண்ட பரஞ்சோதியாகக் குடிகொண்ட அன்னை ஜயிக்கட்டும்.

41. அனற்கோணமாம்நாற் சிவக்கோணமுய்யக்
கனச்சக்தியைந்தும் குனித்தேயிறங்கச்
சனித்திட்டநாற்பத் துமூன்றானகோணுட்
தனித்தேரமிக்கும் அறத்தாள்ஜயிக்க!

(அனற்கோணம்- அக்னிகோணம், உய்ய- மேல்நோக்கி உயர; கனச்சக்தி- தத்துவங்கள் உள்ளடங்கியதால் கனத்துள்ள சக்திசக்ரங்கள்; குனித்து- தாழ்ந்து; சனித்திட்ட- உண்டான; ரமிக்கும்- உல்லாசம் பெறும்; அறத்தாள்- இறைவி)

அக்னிகோணங்களெனப்படும் நான்கு சிவகோணங்களும் மேல்நோக்கி உயர்ந்திருக்கவும், அவைகளுக்கிடையில் பொருந்தியுள்ள ஐந்து சக்தி கோணங்களும் கீழ்நோக்கித் தாழ்ந்திருக்கவும், அவ்வாறு சிவ சக்தி கோணங்களின் சேர்க்கையால் உண்டான நாற்பத்துமூன்று முக்கோணங்களடங்கிய ஸ்ரீசக்ரத்தினுள்ளில் ஏகாந்தையாக பிந்துரூபத்தில் ரமித்திருக்கும் இறைவி ஜயிக்கட்டும்.

அருள் இறைஞ்சல்:

42. பதங்கமெனதகமுன் பதங்களினடைப்புட்
பதுங்கிடுதல்வேண்டும் உடன்னுனதுதயையால்
முடங்கியெரிமிடறில் கபந்தடையதீனம்
தொடங்கநினதடியில் மனங்கவனமுறுமோ!

(பதங்கம் – பறவை; அகம்- சித்தம்; பதம்- திருவடி; அடைப்பு- கூண்டு; முடங்கி- உடல்வாதைப்பட்டு; மிடறு- தொண்டை; கபம்- சீழ், கோழை; தீனம்- கேடுகாலம்)

அன்னையே! நின்னருளால் என்னுள்ளமானது ஒரு பறவையைப்போல உன் பாதங்களாகின்ற கூண்டுக்குள் இப்பொழுதே உடனடியாகப் பதுங்கிடவேண்டும். ஏனெனின், உடல் வாதையுற்று, எரிகின்ற தொண்டையில் கபம் அடைக்கத் தொடங்கும் அந்த முடிவுகாலம் நெருங்கும்பொழுது என்மனதிற்கு நினது திருவடிகளில் கவனம்கொள்ள வாய்ப்பிருக்குமா? (இருக்காது).

43. நயம்பண்டமும்சீ லமும்சால்புமுரமும்
சுயம்கண்டுபுரியும் திறன்னொன்றுமறியேன்
பயம்கொண்டெழும்சங் கடம்தீண்டுமழவை
வயம்கொண்டுகாக்கும் கடன்நின்னதம்மே!

(நயம்- நன்மை; பண்டம்- அறிவு; சீலம்- நல்லொழுக்கம்; சால்பு- பண்பு; உரம்- ஊக்கம்; மழவு- குழந்தை; வயம்- வசம்; அம்மே- தாயே)

நன்மையெது, அறிவு எது, நல்லொழுக்கம் எது, பண்பு எது, ஊக்கம் எது, எனத் தானாகவே தெரிந்துகொள்ளும் திறமையற்றவனாக இருக்கின்றேன். ஸம்ஸார பயத்தால் எழுகின்ற சங்கடம் தீண்டியிருக்கும் குழந்தையான என்னை உன் வசமாக்கிக் காப்பது, தாயே உன்னுடைய கடமையாகும்.

44. களங்கமொடுசினமா ணவங்கபடுதிமிராம்
விலங்குகளுலம்பித் தளும்புகொடுவனமென்
னுளந்தெளியசிங்கக் குளம்படிமுழங்கக்
கிளம்பிவருவாய்வல் லணங்குவிஜயைநீ!

(உலம்புதல்- அலறுதல்; தளும்பும்- நடுக்கம்கொடுக்கும்; வல்லணங்கு- துர்க்கை)

பேராசையாகின்ற களங்கம், கோபம், ஆணவம், கபடு, திமிர் முதலான விலங்குகள் கூச்சல்செய்து நடுக்கம் விளைவிக்கும் கொடும் காடு போன்ற எனது மனமானது தெளிவு பெற, இவ்விலங்குகள் பயந்து நடுங்கியோடி மறையுமாறு குளம்படிச் சத்தம் முழங்க நடக்கின்ற சிங்கத்தின் மீதேறி துர்க்கையான நீ புறப்பட்டு வருவாயாக!

45. இடுக்கண்விடாதுற் றபோதும்சுகந்தான்
படைத்தேதிடத்தாற் தருக்குற்றபோதும்
கடைக்கண்ணிலீரம் சதாபூத்தநின்றன்
அடித்தார்நினைப்பை மறக்காதளிப்பாய்!

(இடுக்கண்- துன்பம்; திடம்- வலிமை; தருக்கு- அகந்தை; அடித்தார்- சரணமலர்)

விடாமல் துன்பத்தை அடந்தபோதிலும், அல்லது சுகத்தில் ஈடுபட்டு வலிமையால் அகந்தையடைந்தபோதிலும், அன்னையே! கடக்கண்ணில் பாசப்பெருக்கால் எப்போதும் ஈரம் கசிந்து விளங்குகின்ற உனது சரணமலர்களின் ஸ்மரணத்தை மட்டும் எனக்கு மறக்காமல் அளிப்பாயாக.

46. கருங்கல்லிரும்பின் கனங்கொண்டுகேடால்
ஒருங்கற்றமனமுன் னரும்புங்கிருபையால்
குருந்தொத்துநறுவப் புரந்தரிகழல்கள்
பொருந்தப்பதித்தென் வருந்தல்களைவாய்!

(ஒருங்கு- அடக்கம்; குருந்து- மலர்க்குருந்து; நறுவ- நன்மைபயக்க; புரந்தரி- சக்தி; கழல்கள்- திருவடிகள்)

கருங்கல், இரும்பு முதலானவைக்கொப்பான கடினத்தன்மைகொண்டு தீயகுணத்தால் அடக்கமில்லாதிருக்கும் என் மனமானது உன்னுடைய மலர்கின்ற கருணையால் பூங்குருத்தையொத்த மிருதுத்தன்மையடைந்து நன்மைபயக்க, (அதன்பின்) புரந்தரியான உன்னுடைய திருவடித்தாமரைகளை அதில் பதியவைத்து என்னுடைய வருத்தத்தைக் களைவாயாக.

47. ஸதாநினதுரூபத் தியானமதிலுருகும்
நிதாந்தமனமாகும் ஸரோவரமென்னுள்ளில்
உதாரகழலிணைகள் ஸரோஜமெனமலரச்
ஸுதாமயிநின்இயைசேர் அபாங்கம்அருள்செய்க!

(நிதாந்த- உயர்ந்த; ஸரோவரம்- பொய்கை; உதார- வாரிவழங்கும் கொடைத்தன்மை; கழலிணைகள்- இருபாதங்கள்; ஸரோஜம்- தாமரை; ஸுதாமயி- அமிர்தமே மேனியானவள்; இயை- அழகு; அபாங்கம்- கடைக்கண்)

எக்காலத்தும் உன்னுடைய திருவுருவத் தியானத்தில் உருகுகின்ற உயர்ந்த மனம் எனும் பொய்கையாக (மானஸரோவரமாக) என்னுள்ளத்தை மாற்றி, அதில் உன்னுடைய (அருளை) வாரிவழங்கும் தன்மைகொண்ட இரு திருவடிகளும் தாமரைமலர் போல மலர, அமிர்தமேனியளான நினது அழகுசேர்க் கடைக்கண்பார்வை அருள்செய்யட்டும்.

48. நிலத்தைமிதித்தே நடக்கும்பதங்கள்
நிலத்தின்பலத்தால் மிடுக்குற்றிலங்கும்
நலத்தோடுநீதான் ஜனிப்பித்தவன்நான்
இலக்கற்றகுற்றம் இழைத்தேன்பொறுப்பாய்!

(மிடுக்குற்று- வலிமைபெற்று; இலங்கும்- திகழும்; இலக்கு- எண்ணிக்கை)

தரையை மிதித்து நடக்கின்ற காலடிகள் தாங்குகின்ற அந்தத் தரையின் பலத்தால் வலிமையுடன் திகழ்கின்றன. அதுபோன்று நல்லெண்ணத்துடன் உன்னால் படைக்கப்பட்டவனான நான் எண்ணற்ற பிழைகள் செய்திருப்பினும் (தாங்குகின்ற தாயான காரணத்தால்) நீ அவைகளைப் பொறுப்பாயாக.

49. ஜனித்திட்டநாள்தொட் டுஇந்நாள்வரைக்கும்
அனித்தச்சுகந்தே டியந்தோயிளைத்தேன்
தனித்தூயமெய்ஞா னகைவல்யவடிவே
வினைத்தள்ளலறசே வடித்தார்சரணமே!

(அனித்த- சாச்வதமல்லாத; வினைத்தள்ளல்- கர்மத்தின் உந்துதல்; சேவடித்தார்- திருவடிமலர்)

பிறந்த நாள் முதல் இந்த நாள்வரைக்கும் சாச்வதமற்ற சுகங்களை மட்டுமே தேடியலைந்து, அந்தோ! நான் இளைத்தேன். கேவல சுத்தமெய்ஞானமாகும் மோக்ஷத்தின் வடிவோடுகூடிய அன்னையே (அத்தகைய ஞானத்தை நீ எனக்களிப்பதன் மூலம்) கர்மபாசத்தின் பிணைப்பு அற உனது திருவடிமலர்களில் சரணம் புகுந்து விட்டேன்.

50. கருத்தைவிடாதுற் றகருணாம்ருதப்பூங்
குருத்தேகுணாதீ தையேவெம்பவத்தால்
எரித்தீயிலிட்டோ ரரக்காய்க்கரைந்தேன்
வருத்தம்தவிர்ப்பாய் அருட்தாள்சரணமே!

(கருணாம்ருதப் பூங்குருத்து- கருணையாகின்ற அமுது நிறைந்துள்ள பூங்குருத்து போன்றவள்; குணாதீதை- முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவள்; வெம்பவம்- கொடிய ஸம்ஸாரம்)

மனதைவிட்டகலாத கருணாம்ருதத்தின் பூவரும்பு போன்ற அன்னையே! முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட நிர்குணஸ்வரூபிணியே! கொடிய ஸம்ஸாரமாகின்ற எரியும் தீயிலிட்ட அரக்கு போன்று உருகிக் கரைந்துவிட்டேன். என்னுடைய வருத்தத்தைத் தீர்ப்பாயாக. உனது அருள் நிறைந்த திருவடிகளில் சரணம் புகுந்து விட்டேன்.

51. தனித்தேரமிக்கும் தவத்தாள்அரன்மெய்
அணைத்தாள்அனைத்தும் படைத்தாள்இரங்கும்
குணத்தாள்பவத்தின் நடுக்கம்கெடுத்தென்
மனத்துள்ளுதித்தாள் மலர்த்தாள்சரணமே!

ஏகாந்தையாக (சிவானந்தலஹரியில்) ஆழ்ந்து ரமிக்கின்ற தவம் கொண்டவளும், பரமேச்வரனின் சரீரத்தை அணைத்தவளும், அனைத்து ப்ரபஞ்சங்களையும் படைத்தவளும், (பக்தர்களின் குறை தீர்க்க) தயை புரிபவளும், ஸம்ஸாரத்தின் நடுக்கத்தைத் தீர்த்து எனது மனதினுள் உதித்தவளுமான (என் அன்னையின்) மலரடிகளில் சரணம் புகுந்து விட்டேன்.

நன்றி!

****

“ந மந்த்ரம் நோ யந்த்ரம் ததபி ச ந ஜானி ஸ்துதிமஹோ; ந ச்ச ஆவாஹனம் த்யானம் ததபி ச்ச ந ஜானே ஸ்துதி-கதா: |

ந ஜானே முத்ரிஸ்தே ததபி ச்ச ந ஜானே விலபனம்; பரம் ஜானே மாதாஸ்தவதனுசரணம் க்லேஷஹரணம்” ||

சுபம்

இந்த வலைப்பூவில் கொடுக்கப்படும் முன்னோர்கள் அருளிய வேதம், வேத தழுவல், வேத மந்திரங்கள், உபனிஷத், பாஷ்யம், பாஷ்ய தழுவல், விரிவுரைகள், ஸ்லோகம், ஸ்தோத்ரம், அவற்றின் யந்திரங்கள், அதற்குறிய தந்திரங்கள் முதலியன, எவர் ஒருவடைய தனிப்பட்ட சொத்தும் அல்ல. நமது மூதாதையர்கள் அவர்தம் தவ பலத்தால் அறிந்ததேயாகும். அவர்கள் லோக கல்யாணத்திற்காக அவையெல்லாவற்றையும் நமக்கு அளித்தனர். இவற்றின் ப்ரயோக விதி, வழிபாடுமுறை, ஒலி அலை பிரயோகம் எல்லாம் என் சிந்தைக்கு அப்பால், என்னோடு விளையாடும் பட்டுடை உடுத்திய பாங்கான சிறுமியிடமிருந்து யான் “நினைவும் நித்திரையும் அல்லாத ஒரு நிலையில்” அவள் அனுக்ரஹத்தால், வழிகாட்டுதலால் கற்றதேயாகும் – பிழைகள் அனைத்தும் எனதேயாம், பெருமைகள் அனைத்தும் இறைவனதேயாம்!

ஆர்வமுடனும் அவசியமுடனும் அணுகுபவர்க்கு தேவையான எளியோன் அறிந்த மந்திரம், யந்திரம், தந்திரம், விதிமுறைகள், வேண்டுபவரின் தகுதி அனுசரித்து அளித்திடவும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். தொடர்புக்கு:- thiruvalamsivan [at] yahoo [dot] com, அலைபேசி:- +91 92454 46956, Whats App:- +91 96774 50429

This entry was posted in ஸ்ரீ லலிதா புஜங்கம்!, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.